და სწორედ ასე დასრულდა მათი 2003 წელი — როგორც დასაწყისი, როგორც მცირედოვანი ამბადობა, რომელსაც მერე ყველა წამიერ გამარჯვებად ახსენებდა. თერთმეტი აღარ იყო ზრდასრულობის საზღვრები; ის იყო მათი საიდუმლო, მათი სიმბოლო — და ქალაქის პატარა კუთხეში ის კვლავ ცოცხლდებოდა, ყოველ ჯერზე, როცა ვინმე კიდევ დასჭირდებოდა პატარა მუსიკის ხმა ქაღალდის ნაჭერზე სახელით "thirteen 2003".